เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา...ลองนั่งย้อนๆกลับไปคิดถึงเรื่องเก่าๆ

ของตัวเองดู

มันทำให้รู้สึกได้ว่า ตัวเองเหลวไหล แล้วไม่มีความรับผิดชอบเลย

จากที่มานั่งคิดๆอะไรหลายๆอย่าง มันอดคิดไม่ได้ว่า...

ตัวเองดันทุรังเกินไปหรือเปล่า?? ทะเยอทะยานมากเกินไปไหม?

เดินไปในทางที่เหมาะสมกับตัวเองหรือเปล่า? และอะไรอีกเยอะแยะ

ซึ่งบางครั้งก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าที่เป็นแบบนั้นเพราะอะไร

อารมณ์นั้นรู้ได้แค่อย่างเดียวว่าอยากทำ...อยากจะเป็นแบบนี้

แล้วพอสักพักเมื่อความอยากมันหมดไป ความน่าเบื่อและไม่อยาก

มันก็มาแทนที่ กลายเป็นคนไร้ความรับผิดชอบแล้วหายไปดื้อๆ

เป็นเรื่องที่ไม่ดีเอาซะเลย แต่ก็ยังเป็นมันอยู่จนถึงตอนนี้.....

คิดเลยล่ะว่า กลายเป็นคนอ่อนแอ ล่อกแล่กไม่มั่นคงเอาซะเลย

เฮ้อ...ทำไมเป็นคนแบบนี้ไปได้นะคนเรา...เกลียดตัวเองจังเลย

เหมือนกับว่าอยากทำอะไรที่มันเกินตัว ทั้งๆที่ไม่เคยมองฐานะ

ของตัวเองที่เป็นอยู่ตอนนี้เลย บ้าหรือเปล่า? บางครั้งก็คิดแบบนั้น

เสียงดูถูกมีมาให้ได้ยินเสมอ แล้วก็มักจะแพ้กับคำพวกนั้นทุกครั้ง

รู้สึกเจ็บใจตัวเองที่ไม่เคยทำอะไรให้มันสำเร็จสักครั้งในชีวิต

ทำไมเป็นคนเหลวไหลได้แบบนี้เนี่ย? ตอบตัวเองไม่ได้ แค่รู้ว่า

อยากหนี อยากทำ แล้วก็อยากหยุด ทุกอย่างมีแต่คำว่าอยาก

แต่ไม่เคยมีคำว่า ทำให้สำเร็จสักที ชีวิตเลยเอาดีไม่ได้ไงตอนนี้

ทำตัวของตัวเองแล้วมาบ่นแบบนี้มันก็ไม่สมควรหรอก แต่ก็แค่

อยากลองพูดออกมาบ้าง อึดอัดสุดๆ เกลียดตัวเองเคยเป็นไหม?

อยากตายให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย จะได้ไม่ต้องมาแบกภาระ

อะไรบ้าๆแบบนี้อีกต่อไป คนอื่นจะได้สบายใจแล้วก็หายต่อกันไปซะ

ไร้ค่า...เท่าที่เป็นตอนนี้ก็ไร้ค่าเกินพอที่จะพูดออกมาแล้วล่ะ

เกิดมาไม่มีอะไรที่น่าภูมิใจ มีแต่จะหนี เห็นว่าไม่รอดก็จะหนี

เหอๆ เลวดีไหมล่ะ? ไม่กล้าเผชิญอะไรที่มันต้องทำให้ตัวเองต้องลำบาก

ไม่ชอบลำบาก อยากสบาย แล้วไงล่ะ...กลายเป็นคนแบบนี้ไป

ไม่รู้จักอดทน ไม่เคยทำอะไรสำเร็จเลยสักครั้ง ยิ่งพูดก็ยิ่งเกลียด

พยายามพูดให้คนอื่นเข้าใจ แต่มันก็ไม่ได้ดีอะไรหรอกในเมื่อ

ตัวเราเองรู้อยู่แก่ใจว่าเราทำอะไรลงไป ก็แค่ทำให้ตัวเองรู้สึกดี

ในเมื่อความเป็นจริงแล้วยังไงซะตัวเองก็เป็นคนที่ไม่มีดีอะไรเลย

นั่นแหละคือเรื่องจริง ทุกวันนี้อยู่ได้ด้วยการหลอกตัวเองไปวันๆ

น่ารังเกียจจริงๆเลยนิสัยแบบนี้ ชอบทำอะไรครึ่งๆกลางๆ

ทำไมถึงนิสัยได้แย่ๆแบบนี้ล่ะ? เกลียดตัวเองมากๆ ไม่อยากทำอะไรเลย

ทำแล้วดูเหมือนว่าจะเอาดีไม่ได้สักกะอย่าง ต้องล้มเลิกมันกลางทาง

เหอะ...แล้วแบบนี้ชีวิตจะมั่นคงได้อย่างไร อย่าว่าอย่างนี้เลย

แค่เรียกความไว้วางใจกับคนอื่นก็ยังทำไม่ได้ น่าสมเพชสิ้นดีเลย

เฮ้อ.......(ถอนหายใจเฮือกใหญ่)

จะเอายังไงต่อไปกับชีวิตจนตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลย จะเดินต่อไป

หรือว่าจะหนีอีกล่ะ? ขี้แพ้จัง

คิดไม่ออก หาทางออกไม่เจอ อยากไปไกลๆ ไกลจากที่นี่ได้เท่าไหร่

มันก็ยิ่งดีเท่านั้น ชีวิตนี้หวังพึ่งคนอื่นตลอด พึ่งตัวเองไม่ได้

เหอะ..หน้าด้านอะไรอย่างนี้วะคนเรา คนแบบนี้ยังอยู่ในโลกได้อีกเหรอ

ทำไมไม่สูญพันธุ์ไปซะล่ะ? หรือว่าเหลือตัวเราเองคนเดียว??

ทำให้มันหายไปเลยดีไหม? ท่าจะดีเนอะ จะได้ไม่ต้องรกโลก

น้ำหน้าอย่างนี้ทำอะไรให้คนอื่นไม่เป็นหรอก ดีแต่จะหน้าด้านขอ

ความช่วยเหลือจากคนอื่นมากกว่า ตัวเองไม่มีปัญญาทำอะไรได้เอง

ช่วยตัวเองไม่ได้แล้วใครจะมาช่วยเรา เหลวไหลไปใหญ่แล้ว

ไม่น่ามีตัวตนอยู่เลยเนอะสำหรับคนๆแบบนี้ ไม่น่าเกิดมาแต่แรกแล้วล่ะ

ทำให้คนอื่นต้องมาเดือดร้อนเพราะตัวเองเยอะแยะ มันสมควรไหม?

มันไม่น่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเลยนะ มองไปทางไหนก็ตันไปหมด

สำหรับคนประเภทนี้ น่าจะตายๆไปซะได้ก็ดี จะได้ไม่เป็นภาระใครอีก

มืด มืดมนไปแปดด้าน ..... ทำยังไงดี? ใครตอบให้ได้ไหม?

นั่นไง คิดหาทางออกเองยังไม่คิดเองยังให้คนอื่นคิดอีก......

+++++++++++++++

กูอยากเรียน...นั่นคือสิ่งที่อยากทำที่สุดในเวลานี้ อยากเรียน

อยากเรียนแล้วก็อยากเรียน อยากหยุดการทำทุกอย่างเพื่อได้เรียน

เพิ่งรู้ว่าการได้เรียนมันเป็นอะไรที่โล่งหัวที่สุดแล้ว ไม่ได้เรียน

ก็เครียดเรื่องอื่นซะจนไม่อยากคิด ชีวิต....มันเริ่มหม่นหมอง

อยากเรียน...ผิดด้วยหรือเปล่า? มันก็ไม่ผิดหรอก แต่มันจะทำให้

คนอื่นเค้าเดือดร้อนหากว่าเมิงไม่ช่วยตัวเอง เมิงต้องส่งตัวเองเรียน

เมิงต้องหาเงินเรียนเอง เมิงต้องหาเงินค่ากินเอง เมิงต้องทำทุกอย่าง

ด้วยตัวเอง แต่...กูทำไม่ได้ ทำไม่ได้เลยเท่าที่เป็นมา เห็นไหมล่ะ

ว่ากูออกงานมากี่ครั้ง เลือกงานมาไม่รู้เท่าไหร่? ว่างงานมาตั้งกี่เดือน

เสียเวลาไร้สาระไปเท่าไหร่ ทำไม่ได้หรอกคนอย่างเมิงน่ะ ดีแต่บ้าบอ

ไปวันๆ หมกหมุ่นอยู่กับเรื่องที่ไม่ได้ทำให้สมองได้รับการเจริญเติบโต

เมิงมันบ้า...เมิงผิดที่เมิงคิดอยากไปเรียนต่อที่เกาหลี เมิงผิด

ตั้งแต่ที่เมิงไปเรียนภาษาญี่ปุ่นกับภาษาเกาหลีแล้วล่ะ เมิงผิดตลอด

เมิงผิดที่เมิงอยากเรียนต่อโดยไม่ต้องทำงาน ชีวิตเมิงน่ะ

ต้องทำงานเพื่อเลี้ยงตัวเองรู้ป่ะ? ไม่ทำเมิงไม่ได้เรียน เมิงไม่มีแดก

พึ่งป๊าเมิงคิดว่าเมิงพึ่งได้ตลอดงั้นเหรอ? เมิงไม่คิดเหรอว่าป๊าต้อง

เสียกับเมิงไปเท่าไหร่กับไอ้ที่เมิงอยากบ้าๆบอๆเนี่ย

เมิงเคยคิดไหมว่าตัวเมิงน่ะไร้ค่ามากแค่ไหน? ทุกวันนี้แค่อยู่

บ้านไม่ทำอะไรเมิงก็ผิดแล้ว เมิงไร้ค่ามากเมิงรู้ตัวเมิงไหม?

ทำไมเมิงเป็นคนแบบนี้วะ? ฝันสูงนะเมิง ดันทุรังอีกต่างหาก

หัวสูงโคด ไม่มีใครเขาเข้าข้างเมิงหรอก มีแต่จะสมเพช ทำอะไร

แบบครึ่งๆกลางๆแบบเมิงน่ะ ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่เจริญหรอก

+++++++++++++++++

ทำยังไงต่อไปดี?? นั่นคือคำถาม จะอยู่หรือว่าจะไปอันนี้ก็ไม่รู้

อยากทำงาน...แต่กูก็เสือกเลือกงาน ไม่ได้แก้ตัวแต่กูไม่ชอบงาน

แบบนั้น ให้กูทำ....กูไม่ถนัด กูไม่อยากทำ ไม่อยากโคด

ไม่อยากทำมากถึงมากที่สุด มันไม่ใช่สันดานกู...แก้ตัวอีกแล้ว

สมองเมื่อไหร่จะโล่ง? เว็บกูเสร็จแต่กูไม่สามารถเอามาทำพอร์ตได้

ทำมันไม่ดี ทำอะไรแม่งก็ไม่ดีสักอย่าง กูทำไม่ได้ ทำไม่เป็น

กูเป็นอะไร? กูเครียด กูต้องคิดว่าจะมีเงินแดกข้าวไหมแต่ละวัน

เพราะกูต้องพึ่งตัวเองแล้ว พี่กูมันไม่ช่วยกูแล้ว กูต้องช่วยตัวเอง

ช่วยไม่ได้ใครให้กูเลือกที่จะเรียนเองล่ะ? ไม่มีแดกกับไม่ได้เรียน

กูขอเรียนแล้วอดแดกดีกว่า...กูบอกแล้วไงว่ากูอยากเรียน

ป๊าส่งกูเรียนกูก็อยากเรียน แล้วคิดเหรอว่าที่กูซิ่วมาเพราะอยากน่ะ?

ตอนนั้นอาจจะยังใช่ แต่ใครจะมีกะจิตกะใจเรียนล่ะ ถ้าเกิดว่า

มีคนมากรอกหูทุกวันว่าไม่มีเงินส่งกูเรียน...ให้กูทำยังไง

ดันทุรังต่อไปเหรอ? เกิดมากูดันทุรังมามากพอแล้ว........

แต่จะว่าไปกูเป็นคนผิด ที่คิดจะเรียนทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้

บ้านไม่สนับสนุนก็ยังหน้าด้านไปเรียนอีก ขอทุนเรียนก็ไม่ได้

ช่วยอะไรกูเลยสักนิด ในเมื่อค่าใช้จ่ายมันมากเกินกว่านั้นอยู่แล้ว

แหงล่ะสิ เอกชนนี่หว่า แล้วเป็นยังไงล่ะ? เรียนแล้วก็ดับ...

เพราะกูไม่ได้สนใจเรียนเลย ยังเกลียดตัวเองจนถึงตอนนี้เลย

ทำไมกูไม่โกยเอาความรู้มาให้มากกว่านี้วะ? นั่นก็แค่เฉพาะวิชา

ที่มันเป็นวิชาการ แต่วิชาปฏิบัติกูพูดได้เต็มปากเลยว่า .......

กูได้เยอะไม่แพ้กว่าคนอื่น พวกมันเรียนทรีดีกันแล้ว แต่กูยัง

งมกับแฟลชแต่ก็เอาเหอะ ทูดีมันก็มีความน่ารักในตัวของมัน

อันนี้ที่ภูมิใจสุดๆแล้วสำหรับชีวิต...แต่ถ้าคิดให้ดีอีกที สิ่งที่ได้มา

มันก็แค่เด็กอนุบาล....

ทำอะไรได้ไหม? ไม่ได้...จะอดตายกับแอนนิเมชั่นงูๆปลาๆ

ชาตินี้คงไม่ได้ดีหรอกมั้งชีวิตกูน่ะ .......

เฮ้อ.....เครียด!!!! เมื่อไหร่จะตายไปสักทีนะ

สาธุพรุ่งนี้รถชนกูให้ตายไปเหอะ แม่ง....ลำบากเหลือเกินชีวิต

*__Thanks Song Get or Lose by AAA__*

ปล. แม่งมีหน้าลงเพลงอีกนะเมิง =_=

เพลงเป็นอะไรที่เข้ากับบลอคโคด เอาเหอะตอนพิมพ์

กำลังฟังเพลงนี้อยู่พอดี (เว้ย)